نخستین مواد رنگزای طبیعی مورد استفاده بشر، گیاهان و تفاله های گیاهانی همچون پوست گردو و انار بوده است. پس از آن انسان آموخت که می تواند از برخی حیوانات و نمکهای معدنی نیز به عنوان ماده رنگزا استفاده نماید. سپس آموخت تا از مواد جنبی همچون دندانه ها برای آسانی فرایند رنگرزی و بهبود کفیت آن بهره بگیرد. به علاوه بشر طی قرن ها یاد گرفت تا با استفاده مناسب از این مواد طبیعی، فام موردنظر را روی الیاف به وجود آورد و ثبات لازم را در آنها ایجاد کند. رنگرزی الیاف پشم با رنگزاهای طبیعی با منشا گیاهی، معدنی و حیوانی از دیرباز معمول بوده است. رنگزاهای گیاهی مورد استفاده بیشتر شامل روناس، اسپرک، نیل، حنا، وسمه، جاشیر، گندل، برگ مو و تفاله های گیاهی حاوی مواد رنگزا بیشتر شامل پوست انار، پوست گردو و پوست پیاز بوده است. از رنگزاهای حیوانی می توان به قرمزدانه اشاره کرد که برای تمام رنگرزان قدیمی نام آشنا است. برای ایجاد فام متفاوت، از تر کیب رنگزاها با مواد غیرآلی (نمک فلزات چند ظرفیتی) مانند سولفات مس، سولفات آهن، کلرور قلع و غیره بهره می جویند. استفاده از نمک فلزات به عنوان واسطه برای ایجاد کمپلکس با مولکول رنگزا و به منظور افزایش ثبات های عمومی رنگ روی کالا انجام می شود. این نمکها که دندانه خوانده می شوند به دو دسته تقسیم می گردند، نمکهای بی رنگ مانند نمکهای آلومینیوم و قلع که برای دستیابی به ثبات عمومی رضایتبخش به کار برده می شوند. نمکهای رنگی مانند، سولفات آهن، سولفات مس و بیکرومات پتاسیم که به منظور افزایش ثبات عمومی و حصول فام مورد نظر به کار می روند. به دلیل ویژگیهای منحصربه فرد رنگزاهای طبیعی مانند عدم حساسیت و شفافیت رنگها به مرور زمان در این طرح مطالعاتی به بیان برخی از ویژگیهای رنگزاهای طبیعی حیوانی، گیاهی و فلزی پرداخته ایم تا با معرفی و شناخت کامل ویژگیهای آن رنگزاها بتوانیم در فراگیر نمودن استفاده از این رنگزاها در رنگرزی الیاف مورد مصرف در فرش دستباف گامی هرچند کوچک برداریم.